Walia jest krainą wyżynno-górzytą. Prawie całą jej powierzchnię zajmuje, usytuowane w zachodniej części Walii, pasmo Gór Kambryjskich, których najwyższym szczytem jest Yr Wyddfa czyli Snowdon, o wysokości 1085 m n.p.m. Wschodnia część krainy jest raczej nizinna. Większa część ludności zamieszkuje południowe, bardzo uprzemysłowione, wybrzeże.

W Walii panuje klimat umiarkowanie ciepły, wybitnie morski, który charakteryzuje się chłodnymi latami i łagodnymi zimami. Średnia temperatura w styczniu, w północnej części krainy wynosi 4°C, natomiast w południowej części jest jeszcze wyższa i wynosi 6°C. W lipcu natomiast, temperatura ta wynosi odpowiednio 13°C i 16°C. Średnia roczna suma opadów to około 1000 mm, a na zachodnich zboczach gór opady dochodzą nawet do 1800 mm i więcej.

Walię porasta głównie roślinność trawiasta, występują także liczne wrzosowiska, a środkową Walię porastają lasy. Przez jej teren przypływa kilka rzek. Do największych należą Wye, Usk, Severn, Towy i Dee. Natomiast największe miasta walijskie, to Cardiff, Swansea, Newport, Rhondda, Barry. Głównymi portami są Holyhead, Fishguard, Swansea, Milllford Haven i Cardiff. Na teranach Walii znajdują się także parki narodowe, o nazwie Snowdonia, Pembrokeshire Coast oraz Brecon Beacons.

Większość nazw geograficznych i nazw własnych, oprócz nazwy w języku angielskim, posiada także swoją nazwę w języku walijskim, który także jest językiem urzędowym.

Od I do V wieku naszej ery, obszar Walii był pod okupacją Rzymian. Później był nękany przez najazdy Jutów, Anglów i Sasów. Jednak mimo tego, Walii udało się zachować swoją odrębność. Na jej terytorium utworzyło się kilka państw, z najpotężniejszymi Królestwem Gwynedd oraz Królestwem Powys.

Od VIII wieku n.e. obszar znowu atakowano. Zwycięko odparł inwazję sąsiadujących Anglosasów, ale kiedy w 1066 roku na kraj najechał Wilhelm Zdobywca, jego normańska armia wdarła się do Walii i rozpoczęła okupację.

W 1218 książę Gwynedd zdołał zjednoczyć ziemie walijskie i przybrał tytuł księcia Walii. Dziesięć lat później, dokonała się ostateczna aneksja Walii przez Anglię.

W 1301 roku król Edward I, budowniczy kilku największych zamków na terenie Walii nadał swemu synowi, Edwardowi II, tytuł księcia Walii, w geście, który miał świadczyć o jedności i związkach między nią i Anglią. Tytuł księcia Walii przysługuje tradycyjnie najstarszemu synowi brytyjskiego władcy, będącemu następcą tronu Zjednoczonego Królestwa.

W 1400 roku walijski książę Owain Glyndwr wzniecił powstanie przeciwko Anglii, usuwając Anglików z większości terenów Walii w zaledwie cztery lata. W 1410 powstanie zostało stłumione. W 1485 roku królem Anglii został Henryk VII. Jako Walijczyk i pierwszy władca z rodu Tudorów uczynił rządy Anglii bardziej znośnymi dla Walijczyków. Jego syn, Henryk VIII połączył Anglię i Walię unią w roku 1536.
Obecnie odradzający się walijski język i kultura wzmocniły poczucie jedności narodowej Walijczyków, czemu sprzyja polityka Wielkiej Brytanii w ostatnich latach. W roku 1999 Walia otrzymała autonomię i prawo do własnego parlamentu.