Język walijski jest językiem z grupy brytańskiej języków celtyckich. Posługuje się nim ponad 600 tys. Walijczyków. Można wyodrębnić w nim cztery podstawowe dialekty: wenedocjański, powyski, domecki i gwemcki.

Najstarsze zachowane zabytki literackie w tym języku pochodzą z VI w. Język, w którym zostały one zapisany, nazywa się wczesnowalijskim. Więcej tekstów pisanych, przeważnie poezji walijskiej i szkockiej, zachowało się z okresu między IX a XI stuleciem. Okres ten nazywa się okresem starowalijskim.

Po nim nastąpił kolejny etap w rozwoju języka walijskiego, zwany okresem średniowalijskim. Językiem tym posługiwano się pomiędzy XII a XIV stuleciem i może on być już w pewnym stopniu zrozumiały dla współczesnego Walijczyka.

Od XV w. możemy już mówić o języku współczesnym. Możemy go podzielić na dwa okresy. Pierwszy, wczesny współczesny walijski, trwał od początku XV w. Do końca wieku XVI. Natomiast późny współczesny walijski rozpoczyna się od publikacji przekładu Biblii Williama Morgana w 1588 r. Spowodował on ustabilizowanie się języka. W XIX w. znaczenie tego języka stale wzrastało. Działo się tak za sprawą publikacji pierwszych walijskich słowników. Dzięki pracom leksykografów, język został bardzo dobrze udokumentowany. Nawet współczesne słowniki, jak np. Słownik Uniwersytetu Walijskiego, kierują się właśnie pierwszymi słownikami.

Niestety od około 1800 r., w czasach Rewolucji Przemysłowej, liczba osób posługujących się tym językiem zmalała. Przybysze z Anglii rzadko uczyli się walijskiego, Walijczycy w kontaktach z nimi preferowali angielski. Jeżyk angielski zaczął dominować, głównie na terenach miejskich. Liczba użytkowników języka walijskiego spadła tak drastycznie, że na początku XX w. obawiano się, że język ten całkowicie zaniknie.

Jednak od początku XXI stulecia, obserwuje się wzrost liczby osób posługujących się językiem walijskim, przy czym większość z nich to osoby młode. Działa radio i telewizja walijska, a dzieci do 16 roku życia, mają obowiązek uczenia się tego języka w szkole.