Walia posiada także swojego patrona. Jest nim, żyjący w VI wieku święty Dawid, w Walii znany pod imieniem Devi.

Na temat jego życiorysu zachowało się bardzo niewiele informacji. Wiadomo tylko, że Dawid urodził się w 512 roku, przypuszczalnie w Henfynw w Cardigan. Jak podaje legenda, był synem wodza Santy z cardigan i Nony.

Dawid początkowo był mnichem. Założył monaster, czyli klasztor w Menevia (obecnie St. David’s), którego został przełożonym. W następnych latach przyczynił się także do powstania kilkunastu innych klasztorów, w których, podobno, wprowadził bardzo surową regułę nawiązującą do tej, według której żyli mnisi Pustyni Egipskiej. Odznaczał się dużą gorliwością w głoszeniu wiary chrześcijańskiej. Gorliwość ta spowodowała, że został wybrany na arcybiskupa Walii.

Dawid działał głównie w południowo-zachodniej części Walii. Na obszarze tym wzniesiono później najwięcej świątyń mu poświęconych, a jego imieniem nazwano najwięcej miejscowości.

Dawid wywarł znaczący wpływ na rozwój monastycyzmu w Irlandii. Monastacyzm, to forma życia religijnego, którą podstawą jest życie we wspólnocie zakonnej.

Dawid zmarł prawdopodobnie w 589 lub 601 roku w najstarszym założonym przez siebie klasztorze. Dawid został kanonizowany w 1120 roku przez papieża Kaliksta II.

Najwcześniejszy żywot św. Dawida został spisany około 1090 roku przez Rhygyvarcha, biskupa miejscowości St. David’s. Św. Dawid, już w XII wieku został uznany za patrona Walii. Jego święto, obchodzone jest 1 marca i jest jednym z najważniejszych świąt walijskich. Atrybutem świętego Dawida, z którym przedstawiany jest w ikonografii, jest gołębica.

W średniowieczu, Walia była niezależnym królestwem, natomiast obecnie jest integralną częścią Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Tak jak Irlandia Północna, Walii nie posiada kościoła państwowego. Anglikański Kościół Walii został ostatecznie oddzielony od państwa w 1920 r., a na jego czele stoi arcybiskup Wali.

W drugiej połowie XIII w. Walia weszła w unię personalną z Anglią. W latach 1535 – 1707 stanowiła dominum korony angielskiej, natomiast po 1707 r. została włączona bezpośrednio do Anglii jako księstwo. W roku 1964 przy rządzie brytyjskim zostało utworzone specjalne ministerstwo do spraw Walii, a trzy lata później, język walijski został prawnie zrównany z językiem angielskim. Walijczycy, jak sami zadecydowali w referendum, nie chcą uzyskać autonomii.

Natomiast w 1998 roku, parlament uchwalił Government of Wales Act 1998, na mocy którego zostało utworzone Walijskie Zgromadzenie Narodowe. Jednak Zgromadzenie to nie było w stanie samo ustalić własnej ordynacji wyborczej. Czynił to minister rządu brytyjskiego. Także szczegółowy zakres kompetencji Zgromadzenia był determinowany przez rozporządzenie monarchy brytyjskiego. Jednak projekt takiego rozporządzenia musi uzyskać zgodę każdej z izb Parlamentu Zjednoczonego Królestwa.

Pierwsze wybory do Walijskiego Zgromadzenia Narodowego miały miejsce 2 mają 1999 roku. W 2006 roku uchwalono Government of Wales Act 2006, który w znacznym stopniu umocnił pozycję autonomicznych organów Walii. Utworzono odrębną walijską egzekutywę z Pierwszym Ministrem na czele, powoływanym przez monarchę, ale na wniosek Zgromadzenia. Staąd też samo Zgromadzenie stało się przede wszystkim organem prawodawczym. Zostało ono wprost upoważnione do uchwalania instrumentów Walijskiego Zgromadzenia Narodowego, które podlegały królewskiej sankcji i stanowiły formalne źródło prawa.

Zgromadzenie to ma także potencjalną możliwość uchwalania aktów, które wymagają formalnej sankcji królewskiej. Wykonywanie tej kompetencji uzależnione jest od wyników referendum, które będzie musiało zastać przeprowadzone na terenie Walii na podstawie królewskiego rozporządzenia.

Uniwersytet cieszy się ogromna popularnością wśród studentów anglojęzycznych i studentów obcojęzycznych. Jest on drugim co do wielkości brytyjskim uniwersytetem, który ukończył m.in. Książę Karol. Istnieje od 1893 roku. Jest szkołą, która jest bardzo otwarta na studentów spoza Anglii. Kształcą się na nim ludzie z 90 krajów świata.

Według badań przeprowadzonych w 2008 roku dla The Times, Uniwersytet Walijski znalazł się na pierwszym miejscu pod względem satysfakcji ze studiowania w Wielkiej Brytanii. W badaniach tych uwzględniano przede wszystkim jakość nauczania, atmosferę, rozwój osobisty studentów oraz organizację.

Aberystwyth prowadzi studia licencjackie i inżynierskie trwające trzy lub cztery lata, roczne lub dwuletnie studia magisterskie, a także trzyletnie studia doktoranckie, które można rozpocząć zaraz po licencjacie. Studenci mogą wybrać jeden kierunek lub dwa równorzędne, mogą także wybrać dwa kierunki, z których jeden będzie wiodący. Studenci kształcący się na studiach licencjackich lub inżynierskich, mogą otrzymać na ten cel rządową pożyczkę. Nie muszą jej zwracać jeśli przez 25 lat od czasu uzyskania dyplomu, nie osiągną zarobków powyżej 15 tys. funtów rocznie, czyli około 7 tys. zł miesięcznie.

By zostać studentem studiów licencjackich, należy zdać maturę na minimum 65%, w tym z angielskiego na poziomie rozszerzonym. Należy także dostarczyć list motywacyjny oraz list polecający od nauczyciela, wykładowcy lub korepetytora. Na studia magisterskie wymagany jest tytuł licencjata lub magistra, certyfikat językowy TOEFL lub IELTS, a także dwa listy polecające.

Władze Uniwersytetu bardzo dbają o zagranicznych studentów. Uczelnia organizuje darmowe wakacyjne kursy językowe, funduje stypendia, gwarantuje miejsca w akademiku. Wiele polskich uczelni współpracuje z Uniwersytetem Walijskim.

Od I do V wieku naszej ery, obszar Walii był pod okupacją Rzymian. Później był nękany przez najazdy Jutów, Anglów i Sasów. Jednak mimo tego, Walii udało się zachować swoją odrębność. Na jej terytorium utworzyło się kilka państw, z najpotężniejszymi Królestwem Gwynedd oraz Królestwem Powys.

Od VIII wieku n.e. obszar znowu atakowano. Zwycięko odparł inwazję sąsiadujących Anglosasów, ale kiedy w 1066 roku na kraj najechał Wilhelm Zdobywca, jego normańska armia wdarła się do Walii i rozpoczęła okupację.

W 1218 książę Gwynedd zdołał zjednoczyć ziemie walijskie i przybrał tytuł księcia Walii. Dziesięć lat później, dokonała się ostateczna aneksja Walii przez Anglię.

W 1301 roku król Edward I, budowniczy kilku największych zamków na terenie Walii nadał swemu synowi, Edwardowi II, tytuł księcia Walii, w geście, który miał świadczyć o jedności i związkach między nią i Anglią. Tytuł księcia Walii przysługuje tradycyjnie najstarszemu synowi brytyjskiego władcy, będącemu następcą tronu Zjednoczonego Królestwa.

W 1400 roku walijski książę Owain Glyndwr wzniecił powstanie przeciwko Anglii, usuwając Anglików z większości terenów Walii w zaledwie cztery lata. W 1410 powstanie zostało stłumione. W 1485 roku królem Anglii został Henryk VII. Jako Walijczyk i pierwszy władca z rodu Tudorów uczynił rządy Anglii bardziej znośnymi dla Walijczyków. Jego syn, Henryk VIII połączył Anglię i Walię unią w roku 1536.
Obecnie odradzający się walijski język i kultura wzmocniły poczucie jedności narodowej Walijczyków, czemu sprzyja polityka Wielkiej Brytanii w ostatnich latach. W roku 1999 Walia otrzymała autonomię i prawo do własnego parlamentu.

Praktycznie wszystkie zamki leżące na terenie Walii posiadają swoją ciekawą, a niekiedy mroczną legendę. Budowle te rozsiane są praktycznie po całej krainie. To właśnie te budowle przyciągają do tej celtyckiej krainy każdego roku tysiące turystów z różnych części Europy i świata.

Walia przez wieki była pod rządami książąt. Nawet w czasach współczesnych należy do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Jak podaje historia walijska, gdy w w 1066 roku Normandczycy podbijali Brytanię, Walia ustrzegła się ich panowania. Tutejsi książęta utrzymali swoją władzę nad tą krainą. W 1272 roku na tron walijski wstąpił król Edward I, który rozpocząć podbój całej Walii. Król Edward I wprowadził swoje prawa i ustanowił swego syna księciem tego państwa. Po okresie burzliwych wojen, w roku 1535, dwa sąsiadujące ze sobą państwa Anglię i Walię, połączyła unia, która trwa do dziś.

Z burzliwych czasów niezależności Walii, a szczególnie z czasów panowania króla Edwarda I, pochodzi większość zachowanych po dziś dzień zamków walijskich.

Najchętniej odwiedzane przez turystów są, przede wszystkim, pochodzący z końca XIII wieku zamek Herlech, z którego roztacza się wspaniały widok na zatokę Tremadog i półwysep Llyn, a także na Snowdonię. Kolejną budowlą jest Zamek Beaumaris, zbudowany także w XIII wieku na walijskiej wyspie Anglesey. Był to jeden z ostatnich wielkich zamków zbudowanych dla Edwarda I przez jego głównego architekta Mater James of St George. Plan tego zamku nigdy nie został do końca zrealizowany, z powodu wyczerpania się funduszy.

Trzecim zamkiem jest Zamek Caernarfon. Jest to ogromna forteca wzniesiona w XIII wieku. Do dzisiaj zachowała się ona praktycznie w niezmienionej postaci. Na zamku tym obwoływano przyszłych książąt walijskich. Kolejnym zamkiem jest Zamek Conwy. To jedna z najdroższych fortec zbudowanych w czasach Edwarda I.

Każdy kto odwiedza Walię, nie może z niej wyjechać nie zobaczywszy wcześniej tych budowli.