Walia posiada także swojego patrona. Jest nim, żyjący w VI wieku święty Dawid, w Walii znany pod imieniem Devi.

Na temat jego życiorysu zachowało się bardzo niewiele informacji. Wiadomo tylko, że Dawid urodził się w 512 roku, przypuszczalnie w Henfynw w Cardigan. Jak podaje legenda, był synem wodza Santy z cardigan i Nony.

Dawid początkowo był mnichem. Założył monaster, czyli klasztor w Menevia (obecnie St. David’s), którego został przełożonym. W następnych latach przyczynił się także do powstania kilkunastu innych klasztorów, w których, podobno, wprowadził bardzo surową regułę nawiązującą do tej, według której żyli mnisi Pustyni Egipskiej. Odznaczał się dużą gorliwością w głoszeniu wiary chrześcijańskiej. Gorliwość ta spowodowała, że został wybrany na arcybiskupa Walii.

Dawid działał głównie w południowo-zachodniej części Walii. Na obszarze tym wzniesiono później najwięcej świątyń mu poświęconych, a jego imieniem nazwano najwięcej miejscowości.

Dawid wywarł znaczący wpływ na rozwój monastycyzmu w Irlandii. Monastacyzm, to forma życia religijnego, którą podstawą jest życie we wspólnocie zakonnej.

Dawid zmarł prawdopodobnie w 589 lub 601 roku w najstarszym założonym przez siebie klasztorze. Dawid został kanonizowany w 1120 roku przez papieża Kaliksta II.

Najwcześniejszy żywot św. Dawida został spisany około 1090 roku przez Rhygyvarcha, biskupa miejscowości St. David’s. Św. Dawid, już w XII wieku został uznany za patrona Walii. Jego święto, obchodzone jest 1 marca i jest jednym z najważniejszych świąt walijskich. Atrybutem świętego Dawida, z którym przedstawiany jest w ikonografii, jest gołębica.

Walia, jako kraina, podzielona jest na 22 jednostki administracyjne. Ostania reforma administracyjna miała miejsce 1 kwietnia 1996 roku. Na jej mocy powstało 9 hrabstw, 10 hrabstw miejskich i trzy miasta, wszystkie o równym statusie administracyjnym. Nazwa hrabstwo, odpowiada polskiemu powiatowi.

Miasta walijskie są niezwykle malownicze. Bogata sieć hoteli, restauracji i ciekawe zabytki, a przede wszystkim malownicze zamki walijskie sprawiają, że są one chętnie odwiedzane przez turystów. Nocleg można zaleźć także w akademikach usytuowanych w miastach, w których znajdują się uniwersytety.

Do największych i najciekawszych miast i miasteczek Walii, które warto umieścić na wakacyjnej mapie podróży po wyspie Wielka Brytania, należą Cardiff, stolica i największe miasto Walii, Merthyr Tydfil, miasto i zarazem hrabstwo miejskie w południowej części krainy, Newport, miasto a zarazem port przy ujściu rzeki Usk do Kanału Bristolskiego, Rhondda Cynon Taff, hrabstwo miejskie w południowej Walii, a także Swansea, miasto będące samodzielnym hrabstwem.

Jednak obok tych bardziej znanych, większych miast, istnieją także takie, których sama nazwa zachęca do ich odwiedzenia. Należy do nich niewątpliwie Llanfair Pwllgwyngyll, miasteczka leżące na wyspie Angesey, którego nazwa w języku walijskim brzmi: Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch. Jest to najdłuższa nazwa miasta i trzecia co do długości nazwa miejscowości na świecie. Nazwę tą wymyślił szewc z pobliskiego Menai Bridge, a w języku polskim oznacza ona „Kościół Świętej Marii w dolinie białej leszczyny w pobliżu gwałtownego wiru rzecznego i kościoła Świętego Tysilio blisko czerwonej jaskini”. Już dla samej nazwy warto jest odwiedzić tę miejscowość.

Zamek ten został wzniesiony w miejscu, które zapewniało mu naturalną ochronę przed wrogami. Usytuowany jest na skalistej górze, z jednej strony chroniony przez zatokę i klify, natomiast z drugiej przez bagna. Konstrukcja zamku została zaprojektowana przez Master James of St George.

Budowę zamku Harlech rozpoczęto w 1283 roku, a zakończono w roku 1289. Wejścia do zamku bronią dwie masywne wieże, a także bardzo wysoka ściana frontowa. Wokół bagna wzniesiono nieco niższe mury. Wewnątrz zamku znajdowały się między innymi pokoje mieszkalne, pomieszczenia socjalne, a także okazały dziedziniec. Odwiedzający go turyści mogą zwiedzić wnętrza zamku, wejść krętymi schodami na szczyt wieży, a także przespacerować się dookoła dziedzińca po wysokim murze. Mogą także podziwiać wspaniały widok, jaki roztacza się z Zamku Harlech na zatokę Tremadog i półwysep Llyn na zachodzie, oraz, od północy na Snowdonię.

Forteca wybudowana w tym miejscu miała na celu przede wszystkim skuteczniej kontrolować Snowdonię, skąd najczęściej rozprzestrzeniała się rebelia. Zamek Harlech odegrał kluczową rolę w ostatnim powstaniu Walijczyków, którym dowodził Owain Glyn Dwr. W roku 1404 zamek został zdobyty przez Glyn Drwa i zamieniony na jego siedzibę na następne 4 lata. Ostatecznie zamek Harlech został przejęty przez Anglików w roku 1409. Zdobyły go oddziały prowadzone przez Harry’ego z Monmouth, księcia Walii, przyszłego króla Henryka V. Glyn Dwr zdołał uciec, jednak jego rodzina została pojmana. Przejęcie zamku przez Anglików oznaczało zakończenie zrywu narodowego.

Turyści mogą zwiedzać zamek codziennie od 1 kwietnia do 31 października w godzinach od 9 do 17. Od 1 listopada do 31 marca, zwiedzać można od poniedziałku do soboty, w godzinach od 9:30 do 16, natomiast w niedziele od 11 do 16. Zamek dla zwiedzających jest zamknięty 24, 25 i 26 grudnia, a także 1 stycznia.

Jednym z nich, który został wzniesiony na polecenie króla Edwarda, jest średniowieczny zamek stojący w północnej Walii w mieście Conwy.

Zamek Conwy jest usytuowany na jednym z wzniesień. Powstawał w latach 1283 – 1289. Budowa tego zamku miała być jednym z elementów tzw. „żelaznego kręgu zamków walijskich”. Krąg ten miał być symbolem władzy Anglików nad Walijczykami. Zamek Conwy jest najdroższą budowlą spośród „żelaznego kręgu”. Jego budowa kosztowała 15 tysięcy funtów. Historycy uważają go za największą fortyfikację średniowieczną na terenie Europy.

Każdy, kto go zobaczy, na pewno będzie pod silnym wrażeniem. Na zwiedzających ogromny wpływ wywierają nie tylko kamienne ściany, które wprowadzają autentyczną średniowieczną, nieco mroczną atmosferę, ale także ogromne rozmiary tejże budowli. Ze swoimi ośmioma wieżami należy do najbardziej spektakularnych fortec w Walii.

Zamek ten znajduje się w sąsiedztwie Conwy, jednej z najlepiej zachowanych średniowiecznych miejscowości w Europie. Miasto to jest niemal szczelnie otoczone przez mury, 21 wież i 3 bramy. Do zamku prowadzi zawieszony na stalowych linach most, który został dobudowany w 1824 roku przez Thomasa Telforda. Obok niego zbudowano jeszcze dwa inne mosty: kolejowy i drogowy.

Zamek jest udostępniony dla zwiedzających codziennie od 1 kwietnia do 31 października od godziny 9 do 17. Od 1 listopada do 31 marca zamek można zwiedzać w godzinach od 9 do 16:30 od poniedziałku do soboty. Ostatnie grupy turystów wprowadzane są pół godziny przed zamknięciem. Natomiast dla zwiedzających zamek zamknięty jest 24, 25 i 26 grudnia, a także 1 stycznia.

Caernarfon, to obszerna, średniowieczna forteca wzniesioną przez Edwarda I. To największy spośród wszystkich zamków zbudowanych podczas podboju Walii Północnej.

Caernarfon należy do budowli o najbardziej imponującej architekturze, z wyraźnie zaznaczonymi wpływami wschodniorzymskimi, o czym świadczy już nawet sama nazwa „Caer Cystennin”, oznaczająca Konstantynopol. Caernarfon wyróżnia się dekoracyjnymi pasami kolorowego kamienia i jedynymi na świecie zachowanymi strzelnicami dla słynnych łuków szybkostrzelnych.

Tu przyszedł na świat pierworodny syn Edwarda I, dlatego też zwyczajem przestrzeganym do dnia dzisiejszego jest, aby pierworodny syn każdego brytyjskiego monarchy właśnie tu na tym zamku obwołany został księciem Walii. Ta tradycja jest ciągle żywa, stąd zamek był miejscem inwestytury księcia Karola w 1969 roku.

To jedna z najpiękniejszych fortec walijskich. Gigantyczny, z zachowaną idealną symetrią, na planie ośmiokąta, znajduje się na walijskiej wyspie Anglesey. Otoczony fosą, wewnętrznym i zewnętrznym murem. W najbardziej pracowitym okresie budowy zatrudniano tutaj 2600 ludzi, ale w 1298 r. wyczerpały się fundusze i prace wstrzymano. Wznowiono je na początku XIV wieku, ale na dużo mniejszą skalę i plan nie został do końca zrealizowany.

Od zewnątrz, na murach zamku, znajdują się imponujące wieże, otoczone są fosą, która kiedyś łączyła go z morzem zapewniając dostawy niezbędnych produktów. Dalej, znajduje się park, gdzie obecnie można odpocząć przy specjalnie przygotowanych stołach, podziwiając równocześnie cudowny widok na Beaumaris. Uroku całej konstrukcji dodaje drewniany most i główna brama prowadząca do wnętrza zamku. Sześć wież znajdujących się w środku należy do grupy największych tego typu konstrukcji w Wielkiej Brytanii.

Turyści zwiedzający Beaumaris mają możliwość odkrywania ciasnych, wewnętrznych przejść oraz podziwiania zachwycającej scenerii Gór Snowdonii oraz Równiny Manai.

Od I do V wieku naszej ery, obszar Walii był pod okupacją Rzymian. Później był nękany przez najazdy Jutów, Anglów i Sasów. Jednak mimo tego, Walii udało się zachować swoją odrębność. Na jej terytorium utworzyło się kilka państw, z najpotężniejszymi Królestwem Gwynedd oraz Królestwem Powys.

Od VIII wieku n.e. obszar znowu atakowano. Zwycięko odparł inwazję sąsiadujących Anglosasów, ale kiedy w 1066 roku na kraj najechał Wilhelm Zdobywca, jego normańska armia wdarła się do Walii i rozpoczęła okupację.

W 1218 książę Gwynedd zdołał zjednoczyć ziemie walijskie i przybrał tytuł księcia Walii. Dziesięć lat później, dokonała się ostateczna aneksja Walii przez Anglię.

W 1301 roku król Edward I, budowniczy kilku największych zamków na terenie Walii nadał swemu synowi, Edwardowi II, tytuł księcia Walii, w geście, który miał świadczyć o jedności i związkach między nią i Anglią. Tytuł księcia Walii przysługuje tradycyjnie najstarszemu synowi brytyjskiego władcy, będącemu następcą tronu Zjednoczonego Królestwa.

W 1400 roku walijski książę Owain Glyndwr wzniecił powstanie przeciwko Anglii, usuwając Anglików z większości terenów Walii w zaledwie cztery lata. W 1410 powstanie zostało stłumione. W 1485 roku królem Anglii został Henryk VII. Jako Walijczyk i pierwszy władca z rodu Tudorów uczynił rządy Anglii bardziej znośnymi dla Walijczyków. Jego syn, Henryk VIII połączył Anglię i Walię unią w roku 1536.
Obecnie odradzający się walijski język i kultura wzmocniły poczucie jedności narodowej Walijczyków, czemu sprzyja polityka Wielkiej Brytanii w ostatnich latach. W roku 1999 Walia otrzymała autonomię i prawo do własnego parlamentu.

Praktycznie wszystkie zamki leżące na terenie Walii posiadają swoją ciekawą, a niekiedy mroczną legendę. Budowle te rozsiane są praktycznie po całej krainie. To właśnie te budowle przyciągają do tej celtyckiej krainy każdego roku tysiące turystów z różnych części Europy i świata.

Walia przez wieki była pod rządami książąt. Nawet w czasach współczesnych należy do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Jak podaje historia walijska, gdy w w 1066 roku Normandczycy podbijali Brytanię, Walia ustrzegła się ich panowania. Tutejsi książęta utrzymali swoją władzę nad tą krainą. W 1272 roku na tron walijski wstąpił król Edward I, który rozpocząć podbój całej Walii. Król Edward I wprowadził swoje prawa i ustanowił swego syna księciem tego państwa. Po okresie burzliwych wojen, w roku 1535, dwa sąsiadujące ze sobą państwa Anglię i Walię, połączyła unia, która trwa do dziś.

Z burzliwych czasów niezależności Walii, a szczególnie z czasów panowania króla Edwarda I, pochodzi większość zachowanych po dziś dzień zamków walijskich.

Najchętniej odwiedzane przez turystów są, przede wszystkim, pochodzący z końca XIII wieku zamek Herlech, z którego roztacza się wspaniały widok na zatokę Tremadog i półwysep Llyn, a także na Snowdonię. Kolejną budowlą jest Zamek Beaumaris, zbudowany także w XIII wieku na walijskiej wyspie Anglesey. Był to jeden z ostatnich wielkich zamków zbudowanych dla Edwarda I przez jego głównego architekta Mater James of St George. Plan tego zamku nigdy nie został do końca zrealizowany, z powodu wyczerpania się funduszy.

Trzecim zamkiem jest Zamek Caernarfon. Jest to ogromna forteca wzniesiona w XIII wieku. Do dzisiaj zachowała się ona praktycznie w niezmienionej postaci. Na zamku tym obwoływano przyszłych książąt walijskich. Kolejnym zamkiem jest Zamek Conwy. To jedna z najdroższych fortec zbudowanych w czasach Edwarda I.

Każdy kto odwiedza Walię, nie może z niej wyjechać nie zobaczywszy wcześniej tych budowli.